KİRLİ KAHRAMAN

BANU BAŞAK ÜNVER

Vazgeçtiğini özlemek, seni özüne döndüren en uzun ama en dürüst yoldur. Yol boyunca, seni özünden uzaklaştıran her davranışından ve duygularından tiksindiğini fark edersin. Bu yolun sonu aynı zamanda en hak edilmiş yeni adımların formüllerini taşır. Tiksindiğin şey; sadece sana ait olmayan basitlikteki hamleler değildir, seni bu oyuna mecbur bırakan kişidir de. Özümdeki gücü keşfetmek, yeni bir insanı doğru bir yetkinlikle sevebilmemin anahtarı oldu. O anahtarı elime aldığımda, ondan tamamen soğuduğumu anladım. Beni attığı o çamurlu, karanlık kuyularda hesaplaştım kendimle. O karanlıkları kendi elimle var edemezdim ancak böylesi, narsist bir kötülük verebilirdi bana. Beni attığı çamurdan lekesiz çıkmam imkânsızdı. Karşımdaki şeytan, içimdeki şeytanı sanki yüzyıllık uykusundan uyandırmıştı. Nietzche’nin keşfettiği noktada duruyordum: “Her kim bir canavarla çarpışmayı göze alırsa, bir canavar olmayı da göze alsın. Çünkü karanlığa uzun süre bakarsanız, karanlık da sizin içinize bakmaya başlar.”